تراز پایین یکی از رایج‌ترین دلایل ناامیدی داوطلبان است، اما واقعیت این است که تراز پایین یک «تشخیص» است نه «حکم نهایی». تراز دقیقاً مانند یک عکس لحظه‌ای عمل می‌کند؛ تصویر امروز را نشان می‌دهد، نه توان بالقوه را. بسیاری از رتبه‌های برتر دوره‌هایی داشته‌اند که ترازهایشان حتی کمتر از میانگین بوده است، اما چیزی که مسیرشان را تغییر داده استمرار و اصلاح روش مطالعه بوده است.  

برای جلوگیری از ناامیدی، باید ترازها را به ابزار تحلیل تبدیل کرد. هر تراز یک پیام دارد: کجا ضعف داشتی؟ کدام درس بهتر شده؟ کدام تکنیک جواب نداده؟ به‌جای تمرکز روی عدد، باید روی روند تمرکز کرد. اگر امروز یک درصد یا یک فصل بهتر شده‌ای، یعنی مسیر درست است.  

استمرار زمانی ممکن می‌شود که اهداف کوچک و کوتاه‌مدت تعریف شود؛ هدف‌هایی که حس موفقیت روزانه ایجاد می‌کنند. به‌جای اینکه روی «رتبه نهایی» فشار بگذاری، روی «پیشرفت هفتگی» تمرکز کن. همچنین مقایسه‌کردن با دیگران انگیزه را فرسوده می‌کند؛ مقایسه باید فقط با نسخه‌ی قبلی خودت باشد.  

گاهی لازم است به خودت یادآوری کنی که کنکور مسابقه‌ی صبر، نظم و پیوستگی است؛ نه مسابقه‌ی نتایج مقطعی. کسی که می‌ماند و ادامه می‌دهد، معمولاً همان کسی است که در پایان شگفتی می‌آفریند.