تراز پایین برای بسیاری از دانش‌آموزان فقط یک عدد نیست؛ گاهی آن را نشانه شکست و بی‌لیاقتی برداشت می‌کنند. در چنین شرایطی نقش والدین بسیار تعیین‌کننده است، زیرا اولین واکنش خانواده می‌تواند آینده مطالعاتی فرزند را بسازد یا تخریب کند. والدین باید بدانند مهم‌ترین نیاز فرزند پس از یک نتیجه ضعیف، «احساس امنیت» است. یعنی احساس کند که ارزشمندی‌اش وابسته به یک کارنامه نیست و خانواده پشت او ایستاده‌اند.  

بهترین رفتار این است که والدین به‌جای سرزنش یا مقایسه، با آرامش به فرزند گوش دهند و به او کمک کنند تحلیل منطقی‌تری از آزمون داشته باشد. سوال‌هایی مانند «فکر می‌کنی کدام بخش‌ها نیاز به تمرین بیشتر دارد؟» جایگزین خوبی برای جملاتی مثل «چرا درست نخواندی؟» هستند.  

تشویق فرزند برای اصلاح مسیر به‌جای بزرگ‌نمایی اشتباهات باعث می‌شود اعتمادبه‌نفس او ترمیم شود. والدین باید تأکید کنند که تراز پایین یک «بخش طبیعی» از مسیر کنکور است و حتی رتبه‌های برتر هم بارها شکست‌های مقطعی داشته‌اند. ایجاد فضای عاطفی پایدار، پرهیز از تنش، و حمایت در برنامه‌ریزی، فرزند را به این باور می‌رساند که نتیجه یک آزمون پایان راه نیست؛ بلکه فرصتی برای بهتر شدن است.